لیلی زیر درخت انار نشست.
درخت انار عاشق شد،گل داد،
                                سرخ سرخ.
گل ها انار شد.
                داغ داغ.
هر اناری هزار تا دانه داشت.
دانه ها عاشق بودند،دانه ها توی انار جا نمیشدند.
انار کوچک بود.
دانه ها ترکیدند.انار ترک برداشت
خون انار روی دست لیلی چکید.
لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید.
                                مجنون به لیلی اش رسید.
خدا گفت:راز رسیدن فقط همین بود.
                               کافی است انار دلت ترک بخورد.... 
عرفان نظرآهاری

خدا گفت: زمین سردش است. چه کسی می تواند زمین را گرم کند؟
لیلی گفت: من.
خدا شعله ای به او داد. لیلی شعله را توی سینه اش گذاشت.
سینه اش آتش گرفت. خدا لبخند زد. لیلی هم.
خدا گفت: شعله را خرج کن. زمینم را به آتش بکش.
لیلی خودش را به آتش کشید. خدا سوختنش را تماشا می کرد.
لیلی گر می گرفت. خدا حظ می کرد.
لیلی می ترسید. می ترسید آتش اش تمام شود.
مجنون سر رسید. مجنون هیزم آتش لیلی شد.
آتش زبانه کشید. آتش ماند. زمین خدا گرم شد.
خدا گفت: اگر لیلی نبود، زمین من همیشه سردش بود
از کتاب لیلی نام تمام دختران ایران زمین است

این تویی که مثل سابق نیستی

             نه تو دیگه مثل سابق نیستی

                                            مثل من مجنون عاشق نیستی

            یا دلت گیر عشق دیگریست

                                            یا که از نسل شقایق نیستی

           مثل مردابی پر از وهم و سکوت

                                            شاعر شعر حقایق نیستی

            من همیشه دوست داشتم ولی...

                                             این تویی که مثل سابق نیستی

من و تو

من و تو قصه ی یک کهنه کتابیم مگه نه؟

یه سوالیم یه سوال بی جوابیم مگه نه؟

یه روزی این قصه ی پر غصمون تموم میشه

دو تا عکسیمو به زندون یه قابیم مگه نه؟

پشت هم موج بلا میشکنه و جلو میاد

وای بر ما که رو اب مثل حبابیم مگه نه؟

کی میگه ما باهمیم ما که باهم یه جفت غمیم

دو تا عکسیمو به زندون یه قابیم مگه نه؟

ای خدا ابر محبت چرا بارون نداره؟

اسمون خشکه و ما تشنه حبابیم مگه نه؟

کار دنیا رو که چشمم دیده بود گفت به دلم

ما دو تا پنجره ی رو به سرابیم مگه نه؟

خاطره

 وقتی شبیه اینه ها مهربان شدی                        من ستاره مانده ام تو کهکشان شدی

غمگینو دل شکسته به پایت نشسته ام          از ان شبی که خاطره ای بی نشان شدی

با من سخن بگو که منم اشنای تو                           ای اشنا که با دل من همزبان شدی

میبینمت که پشت تن بوته های یاس                             پروانه ی خیال مرا اشیان شدی

وقتی نشست مهر نگاهت به جان من                   چون عشق در خزان تنم جاودان شدی

من انسانم

اگر به خانه‌ی من آمدی برایم مداد بیاور

مداد سیاه می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!

یک مدادپاک کن بده برای محو لب‌ها

نمی‌خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!

شخم بزنم وجودم را ... بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا

!

یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد

و بی‌واسطه کمی بیاندیشم!

نخ و سوزن هم بده، برای زبانم

می‌خواهم ... بدوزمش ... اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود، می‌خواهم هر روز اندیشه‌ هایم را سانسور کنم!

پودر رختشویی هم لازم دارم برای شستشوی مغزم!

مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند

تا آرمان‌هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.

می‌دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

صداخفه ‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!

می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،

برچسب فاحشه می‌زنندم

بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

برای وقتی که ...... به قصد ارشاد،

فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند، به یاد بیاورم که کیستم!

ترا به خدا ... اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند

برایم بخر ... تا در غذا بریزم

ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

بیاویزم به گردنم ... و رویش با حروف درشت بنویسم:

 

من یک انسانم

این تموم ارزومه

 دل میدم به دست غربت  جایی که باشه محبت 

بی خیال هرچی تنهاست میدونم خدا اینجاست

من تنها تو شب تو  میزنم اروم رو گیتار

میخوام از خدا بخونم  قدر تنهایی بدونم

دیگه نای خوندنم نیست نفسای موندنم نیست

دوست دارم امشب بمیرم   تا که باز اروم بگیرم

همه باز ترانه سازن نمیخوام به من بسازن

منو شوق  با حسرت  دوست دارمم برم تو غربت

کجا برم؟ کجابرم؟

جایی که ادم نباشه تنها خدا باهاشه

این تموم ارزومه

                                              که خدا پیشم بمونه